الفستان الاسود ...بقلم / عزة احمد

الفستان الاسود
................
لبست الفستان الاسود............
و الجزمه و الشنطه السوده.........
و خرجت بسرعه من الاوضه...............
راحت على شط البحر ووقفت.............
لقيت مركب معديّه قامت ركبت..............
بلاد تشيلها بلاد تحطّها.....................
و نزلت فى بلد غريبه....................
متعرفش حتى اسمها..............
مشيت كتير فى شوارعها..............
لا هى عرفاها عدوّه ولاّ حبيبه.............
و اخر المطاف رجعت للبحر..............
عينيها مليانه دموع...............
حاسّه بالغربه و القهر.................
قالت اااه جلجلت فى المكان..........
معزوره افتكرت كل اللى كان............
و ازاى ضحت بشبابها و عمرها..........
و رضيت تعيش مع ناس مش زيها........
لجل تحافظ على اسم عيلتها و اهلها......
و بعد ما ضاع العمر و عدّت السنين......
اكتشفت خيبتها و طيبة قلبها.........
تعبت و كرامتها نقحت عليها........
سابت البلد و اللى فيها..........
و اما راحت بلاد الاغراب............
اكتشفت ان فى بلدها احباب.......
متقدرش تنساها ولا تبعد عنّها........
انتظرت المركب اللى راجع.........
و دفنت فى قلبها كل المواجع...
و رجعت تانى لارضها............
..............
عزة احمد